شقــایـــق رویِ بی مـــانـنـد آید

بـــه روی هــــر لبی لبـــخند آید

زمستان پشت پَرچین داد میزد

کــه شــادی آخـــر ِ اسفــند آیـد

علی قیصری

چـرا رفتی وفـایت را بنازم

ستم کردی جفایت را بنازم

میان های هـایِ گریه هایم

طنین خنده هایت را بنازم

علی قیصری

قباسبزی که پاورچین بیامد

به شوق لاله و نسرین بیامد

کنار پنجره با نغمه می گفت

بهار از راه فـــروردین بیامد

علی قیصری

نه موسایی که از نیلت بگیرم

نه پیـدایی کـه از ایلت بگیرم

دم ِ عید از هوای جشن نوروز

مگـر هـر ساله تحویلت بگیرم

علی قیصری

به هرجایی که دنبالش دویدم

نشان از روی زیـبـایش ندیدم

من از بخت بدم در بـاغ اقبال

بجز گلبوته ی حسرت نچیدم

علی قیصری

دائمـاً زنــده بـه شعـرم غــزلم را نبَریدبرگ ِ گلواژه ای از مـاحَصَلـم را نبَـریدخورده ام درپس ِابداعِ مَثل دودچراغمنبع و مخـزن ضــرب المثلـم را نبریدگــذرِ بـاد صبا از بغـل خــانه ی ماستنـم نـم ِ